O SALTO DE LONXITUDE

Ten a súa orixe en Atenas no ano 708 a. de C. , e nos xogos célticos uns

vinte séculos a. de C., e converteuse nunha das cinco probas

de pentatlón gregas (708 a. de C.).

Os primeiros atletas usaban pequenas halteras para mellorar os seus

resultados.

As mulleres participan por primeira vez nestas probas nos Xogos 

Olímpicos de París no ano 1900.

Daniel Martínez Ogando, 3º. ESO B

Esteban Riobó Pardes, 2º. ESO B

O salto de lonxitude é unha proba do actual atletismo. Consiste en facer un salto o máis longo posible tras unha carreira. A carreira previa debe realizarse dentro dunha área existente para iso, que remata nunha táboa de batida que indica o punto límite para realizar o pulo. A caída é nun foso de area. Consiste en 4 partes: carreira, pulo, voo e caída.

É proba olímpica na categoría masculina dende a primeira edición en Atenas (1896). A categoría feminina da proba debutou nos xogos en Londres (1948) . 

María Leites Santomé 3º. ESO B

Andrea Sánchez 2º. ESO B