As distancias en velocidade

   Os 100 m é a carreira máis curta no calendario de actividades ao aire libre. É tamén unha das máis antigas, xa que se encontraron indicios desta carreira no século XV a.c., se nos baseamos en Homero e os poetas gregos. A distancia orixinal iniciada polos británicos foi de 100 iardas (100,52m) e despois de 100 iardas (91,44m), ata que o metro se converteu na forma oficial. A principios do século, o periodista George Prade definiu os 100m como ”aristocracia en movemento”. Segundo el, é necesario pouco adestramento para obter bos resultados, xa que a velocidade é innata no atleta. Cos anos, os 100 m substituíron á maratón como proba raíña do atletismo polo aumento do número de competidores e o interese que suscitou entre os espectadores.

   A carreira de 200 m actual é similar á lonxitude do estadio da Antiga Grecia. (“Station” literalmente significa a lonxitude do estadio). Dela deriva a milla inglesa e na súa orixe corríanse sobre 220 iardas.     

   Durante moito tempo executada en liña recta, os 200 con curva en pista de 400 m foron oficialmente recoñecidos en 1958. Os especialistas desta proba deben combinar a velocidade básica dun velocista de 100m cunha capacidade de aceleración estimada en 130-140m.

   Os 400 m teñen a súa orixe no dobre estadio (384 m), proba realizada na antigüidade. Corrida no Reino Unido como un cuarto de milla (440 m), a proba considérase como de velocidade e resistencia, na medida en que se esixe, ademais de forza física, resistencia á fatiga e á dor, e unha xestión óptima do ritmo da carreira. Os atletas que corren 440 m de lonxitude divídense en dúas categorías, os velocistas puros, coas características dos corredores de 200 m,  e os de resistencia, con características dos corredores de 800 m.

                                                                                                                 Andrea Costas
                                                                                                                 Nuria Souto