Técnica do Triplo Salto

    O desenvolvemento da técnica do Triplo Salto baséase nas experiencias de xeracións anteriores, podendo distinguir así cinco etapas:

   • Ata os anos 30 (xa coa variante escocesa establecida como a regulamentaria), predominou a Técnica Pasiva, denominada así pola corta lonxitude do segundo salto.

   • Na década dos 30, o dominio xaponés introduciu  unha modificación técnica, presentando un segundo salto máis activo, que aínda prexudicaba ao terceiro salto. (Técnica Activa)

   • Ata os anos 60, preséntanse dúas variantes. A Técnica de Patada caracterizábase na antiga Unión Soviética por un golpeo moi activo na batida do terceiro salto, que se alongaba.

   A variante da Técnica Fluída, usada polos saltadores brasileiros e algúns soviéticos, empregaba apoios de batida máis similares ao da carreira.

• A partir dos anos 60 ten lugar o desenvolvemento das coñecidas como Escolas de Triplo Salto, que promulgaba diferenzas técnicas baseadas fundamentalmente no desenvolvemento das proporcións “ideais” de salto.

   A Escola Rusa promulgou a denominada Técnica Elevada ou de gadoupada, pola acción do pé nas batidas. Fundamentábase nas posibilidades de forza de salto.

  A Escola Polaca, coa súa Técnica Plana, centrábase na velocidade de execución, con apoios similares aos de carreira.

   A Escola Americana, coa Técnica Natural, parecíase á  polaca ao fundamentar o éxito na velocidade,e aínda descoidaba o impulso vertical.

• Na actualidade, a maioría dos grandes saltadores utilizan a Técnica de Rebote, que aglutina aspectos positivos das anteriores (velocidade de carreira, apoios moi activos)e que aínda opta por recortar lixeiramente o primeiro salto para non perder velocidade (verdadeiro fundamento de esta variante), alongando o terceiro salto.

   Como observamos, todo isto ocorre en categoría masculina. A categoría feminina non se admitiu oficialmente ata 1990, aínda que existen rexistros de saltos desde principios

do S XX. Na actualidade trátase dunha proba consolidada no calendario atlético e con especialistas de alto nivel técnico. Con todo, como analizaremos máis adiante, podemos

afirmar que non se alcanzou o nivel que se espera en función das características da proba.

Adhemar Ferreira da Silva (29 de setembro de 1927 - 12 de xaneiro de 2001) foi un atleta brasileiro precursor do triplo salto, no que está especializado. Ao longo dos tempos nos Xogos de Helsinqui (1952) e Melbourne (1960), Adhemar conseguiu cegar aos técnicos e afeccionados mundiais deste deporte ao alcanzar as distancias de 16.22 e 16.35  metros respectivamente como novas marcas olímpicas. Adhemar Ferreira da Silva tiña un dominio absoluto con  cinco plusmarcas mundiais ao longo do seu inigualable historial, e sería tamén o que daría o paso a una nova escola de salto brasileira, máis flexible e equilibrada na súa técnica cá xaponesa. O mellor rexistro deste extraordinario saltador alcanzouno en México, ao saltar 16,56 o dia 16 de marzo de 1955, durante o curso dos Xogos Panamericanos, celebrados na capital azteca.

                                                                                                   Mauro Piñeiro Castiñeira, 2º ESO B