Os Xogos Olímpicos Antigos foron unha serie de competicións atléticas disputadas por representantes de diversas cidades estado da Antigua Grecia. Os rexistros indican que comezaron no ano 776 a.C. En Olimpia, Grecia, e celebráronse ata o 393 d.C. Os xogos disputábanse normalmente cada catro anos ou unha Olimpíada, que era unha unidade de tempo. Durante a celebración dos Xogos promulgábase unha tregua, ou paz olímpica, para permitir aos atletas viaxar en condicions de seguridade dende os seus países ata Olimpia. Os premios para os vencedores eran coroas de loureiro, ramas de palmeira, cintas de la e incluso, ás veces, alimentos para toda a vida. Os antigos Xogos Olímpicos foron bastante diferentes dos modernos; había menos eventos e só os homes libres que falaban grego podían competir, ademais de que se celebraban sempre en Olimpia, en vez de moverse a diferentes lugares cada vez.

Atenas

Neste tema imos tratar a educación dos nenos atenienses, pero só dos varóns, pois as nenas non pisaban nunca a escola. Todo o que aprende unha moza ateniense -esencialmente os labores domésticos: cociña, tratamento da la e tecido e, talvez, algúns rudimentos de lectura, cálculo e música- apréndeo coa súa nai, coa sua avoa ou coas criadas da familia. De feito, as mozas novas apenas saen sequera ao patio interior da súa casa, xa que deben vivir lonxe de toda mirada, afastadas mesmo dos membros masculinos da súa propia familia. Feita esta salvidade, vexamos como se educaban os nenos atenienses.

En Atenas, a ensinanza e a asistencia a clase non era obrigatoria: o pai de familia gozaba de total liberdade para educar os seus fillos ou permitir que outros os educasen ata os dezaoito anos, idade en que o mozo se convertía en ciudadán e debía realizar o servizo militar.

Ata que o neno ia á escola (aos sete anos), eran a nai e a nodriza quen se ocupaban del e proporcionábanlle as primeiras ensinanzas, que consistían en historias tradicionais, mitoloxía e lendas nacionais e nada máis, pois as pobres mulleres, que practicamente nada aprenderan, practicamente nada podían ensinar.

Aos sete anos, o neno comeza a súa ''paideia'' ou formación cultural, pasando á escola, sempre de profesores particulares, onde cursaban tres materias: gramática, música e ximnasia.

Esparta

A educación espartana merece unha mención especial, pola súa total contraposición á educación ateniense.

Mentres que, como xa dixemos, en Atenas as mozas vivían recluídas, en Esparta as mozas practicaban en público moitos deportes, ao igual que os mozos: a loita e o lanzamento de disco e xabelina. Pretendían así preparar nais de familia robustas e fortes, que proporcionasen a Esparta fillos fortes, bos guerreiros.

Os mozos soamente permanecían coas súas familias ata os sete anos, idade na que o neno pasa a mans do Estado, ao que non deixará de pertencer ata a súa morte. O neno alistábase en formacións premilitares que se graduaban ao longo de todo o seu crecemento. Os seus estudos limitábanse ao estrictamente necesario; o resto da súa educación consistía en aprender a obedecer, soportar a fatiga con paciencia e vencer na loita, é dicir, exercicios físicos e adestramento para a guerra.

Xogos Panhelénicos é o termo que recibe o conxunto das catro contendas diferentes que eran celebradas na antiga Grecia. Estes catro xogos eran:

         Xogos Olímpicos, de carácter deportivo, celebrados en Olimpia, en honor a Zeus.
     
         Xogos Pitícos, de carácter poético, celebrados en Delfos, en honor a Apolo e as Musas.

         Xogos Nemeos, con competicións de xinetes, celebrados en Argos, en honor a Hera.

         Xogos Ístmicos, competición celebrada en Corinto, en honor a Poseidón e as Oceánidas.

As distancias en velocidade

   Os 100 m é a carreira máis curta no calendario de actividades ao aire libre. É tamén unha das máis antigas, xa que se encontraron indicios desta carreira no século XV a.c., se nos baseamos en Homero e os poetas gregos. A distancia orixinal iniciada polos británicos foi de 100 iardas (100,52m) e despois de 100 iardas (91,44m), ata que o metro se converteu na forma oficial. A principios do século, o periodista George Prade definiu os 100m como ”aristocracia en movemento”. Segundo el, é necesario pouco adestramento para obter bos resultados, xa que a velocidade é innata no atleta. Cos anos, os 100 m substituíron á maratón como proba raíña do atletismo polo aumento do número de competidores e o interese que suscitou entre os espectadores.

   A carreira de 200 m actual é similar á lonxitude do estadio da Antiga Grecia. (“Station” literalmente significa a lonxitude do estadio). Dela deriva a milla inglesa e na súa orixe corríanse sobre 220 iardas.     

   Durante moito tempo executada en liña recta, os 200 con curva en pista de 400 m foron oficialmente recoñecidos en 1958. Os especialistas desta proba deben combinar a velocidade básica dun velocista de 100m cunha capacidade de aceleración estimada en 130-140m.

   Os 400 m teñen a súa orixe no dobre estadio (384 m), proba realizada na antigüidade. Corrida no Reino Unido como un cuarto de milla (440 m), a proba considérase como de velocidade e resistencia, na medida en que se esixe, ademais de forza física, resistencia á fatiga e á dor, e unha xestión óptima do ritmo da carreira. Os atletas que corren 440 m de lonxitude divídense en dúas categorías, os velocistas puros, coas características dos corredores de 200 m,  e os de resistencia, con características dos corredores de 800 m.

                                                                                                                 Andrea Costas
                                                                                                                 Nuria Souto

As carreiras de remudas

   As carreiras de remudas teñen a súa orixe nas sociedades antigas, onde a velocidade e resistencia dos corredores para transmitir mensaxes dunha cidade a outra eran moi importantes.

   Pero nos Estados Unidos a disciplina adquiriu popularidade nunha carreira benéfica organizada polos bombeiros de Nova Iorque.

   Os 4x100m e 4x400m, constan de catro atletas por equipo . O obxectivo é cubrir a distancia o máis rápido posible, ao tempo que se garante a transmisión dun cilindro de madeira chamado testemuña.

   Os especialistas nestas carreiras deben combinar a capacidade física do atleta co sentido da anticipación e a coordinación para a entrega.

   As dúas carreiras de relevos na súa forma actual fixeron a súa primeira aparición olímpica no 1912.             

                                                                      Boris Outerelo Pequeño (3º ESO A)                  

                                                                      Raúl Rodal Santomé (3º ESO C)

As carreiras de valados

   As carreiras de valados (chamadas tamén carreiras de obstáculos) son carreiras de velocidade nas que os competidores deben superar unha serie de barreiras de madeira e metal (ou plástico e metal) chamadas valos.

   As carreiras de valos ao aire libre son as máis populares. Para a categoría masculina existen os 110 metros con valos, e para a feminina os 100 metros con valos, as cales se percorren cos denominados valos altos. Tamén existen os 400 metros con valos, tamén con valos altos.

Orixe das carreiras de valos

   As carreiras de obstáculos, a diferenza da maioría das disciplinas atléticas, non teñen raíces no deporte antigo. En realidade, son unha invención moderna dos británicos e inspíranse nas carreiras de obstáculos de hípica. A historia das primeiras probas oficiais dos 110 metros con valos está nas carreiras de 120 iardas (109,72 metros) con dez obstáculos de 3 pés e 6 polgadas (1,06 m), que é a altura que aínda se utiliza hoxe. O equivalente feminino dos 110 metros valos, como os 100 m valos, é unha proba de velocidade que consta de dez valos que hai que saltar a unha distancia de 9,14 m para os homes e 8,50 m para as mulleres. Os 400 metros valos, disciplina relativamente nova, presentouse en Oxford cara a 1860, na forma dunhas 440 iardas. A continuación desenvolveuse en Francia, mentres que os británicos e os estadounidenses a desdeñaron durante moitos anos. Os 400 metros valos é unha das probas máis técnicas do atletismo, xa que require a capacidade física dun velocista e a atención ao ritmo de carreira, e en particular ao número de pasos realizados entre os dez obstáculos.
   Os 3.000 m obstáculos combinan a resistencia co salto dos valos. Tamén foron concibidos nunha aposta entre os estudantes, en referencia ao deporte ecuestre británico, moi popular a finais do século XIX. Os atletas teñen que percorrer  na pista unha distancia de 3000 m, e tamén franquear diferentes barreiras como os valos e a ría. Recentemente, os 3000 m obstáculos abríronse  á participación das mulleres e a proba apareceu por primeira vez no programa olímpico en 2008.

Altura dos valos:

 Rama masculina:
 

             -   60 metros valos  -  1,067 metros
             -   110 metros valos   - 1,067 metros
             -   400 metros valos   -   0,914 metros
             -   2000 e 3000 metros valos  - 0,914 metros

 Rama feminina:
    

          -   60 metros valos  -  0,84 metros
          -   100 metros valos -  0,84 metros
          -   400 metros valos - 0,762 metros
          -   2000 e 3000 metros -  0,762 metros

  TÉCNICA DE SAÍDA

   A progresión en marcas deportivas ao longo dos séculos foi en parte debido ás innovacións en materiais e tamén ao desenvolvemento técnico de cada proba. A finais do século XVIII, un xeneral de EEUU inventou o “start Crouch”, unha. Tom Burke, o primeiro campión olímpico nos 100 metros da historia, usou este novo método.

   Nos Xogos de 1900, U.S. Alvin Kraenzlein innovou ao reducir o número de pasos entre os obstáculos. Durante a década de 1920, os Estados Unidos presentaron unha nova técnica de salto de lonxitude, o “tiro de enganche”, que está a facer avances no aire durante o salto. 

   Inmediatamente  despois da Segunda Guerra mundial, os soviéticos desenvolveron diferentes técnicas para saltar. Valeri Brumel foi un dos primeiros  atletas en experimentar coa técnica de “stradddle”. Algúns anos máis tarde, a disciplina revolucionouse unha vez coa chegada do “flop Fosbury”, co nome do americano Dick Fosbury, que gañou o salto de altura nos Xogos de México, en 1968.

   Thomas Burke, gañador de dúas medallas de ouro no atletismo nos Xogos Olímpicos de Atenas 1896, sorprendeu tamén a espectadores e competidores por un novo estilo aínda descoñecido fóra dos Estados Unidos.

                                                                                                Pasado por Raúl Gándara, 3º ESO C

Técnica do Triplo Salto

    O desenvolvemento da técnica do Triplo Salto baséase nas experiencias de xeracións anteriores, podendo distinguir así cinco etapas:

   • Ata os anos 30 (xa coa variante escocesa establecida como a regulamentaria), predominou a Técnica Pasiva, denominada así pola corta lonxitude do segundo salto.

   • Na década dos 30, o dominio xaponés introduciu  unha modificación técnica, presentando un segundo salto máis activo, que aínda prexudicaba ao terceiro salto. (Técnica Activa)

   • Ata os anos 60, preséntanse dúas variantes. A Técnica de Patada caracterizábase na antiga Unión Soviética por un golpeo moi activo na batida do terceiro salto, que se alongaba.

   A variante da Técnica Fluída, usada polos saltadores brasileiros e algúns soviéticos, empregaba apoios de batida máis similares ao da carreira.

• A partir dos anos 60 ten lugar o desenvolvemento das coñecidas como Escolas de Triplo Salto, que promulgaba diferenzas técnicas baseadas fundamentalmente no desenvolvemento das proporcións “ideais” de salto.

   A Escola Rusa promulgou a denominada Técnica Elevada ou de gadoupada, pola acción do pé nas batidas. Fundamentábase nas posibilidades de forza de salto.

  A Escola Polaca, coa súa Técnica Plana, centrábase na velocidade de execución, con apoios similares aos de carreira.

   A Escola Americana, coa Técnica Natural, parecíase á  polaca ao fundamentar o éxito na velocidade,e aínda descoidaba o impulso vertical.

• Na actualidade, a maioría dos grandes saltadores utilizan a Técnica de Rebote, que aglutina aspectos positivos das anteriores (velocidade de carreira, apoios moi activos)e que aínda opta por recortar lixeiramente o primeiro salto para non perder velocidade (verdadeiro fundamento de esta variante), alongando o terceiro salto.

   Como observamos, todo isto ocorre en categoría masculina. A categoría feminina non se admitiu oficialmente ata 1990, aínda que existen rexistros de saltos desde principios

do S XX. Na actualidade trátase dunha proba consolidada no calendario atlético e con especialistas de alto nivel técnico. Con todo, como analizaremos máis adiante, podemos

afirmar que non se alcanzou o nivel que se espera en función das características da proba.

Adhemar Ferreira da Silva (29 de setembro de 1927 - 12 de xaneiro de 2001) foi un atleta brasileiro precursor do triplo salto, no que está especializado. Ao longo dos tempos nos Xogos de Helsinqui (1952) e Melbourne (1960), Adhemar conseguiu cegar aos técnicos e afeccionados mundiais deste deporte ao alcanzar as distancias de 16.22 e 16.35  metros respectivamente como novas marcas olímpicas. Adhemar Ferreira da Silva tiña un dominio absoluto con  cinco plusmarcas mundiais ao longo do seu inigualable historial, e sería tamén o que daría o paso a una nova escola de salto brasileira, máis flexible e equilibrada na súa técnica cá xaponesa. O mellor rexistro deste extraordinario saltador alcanzouno en México, ao saltar 16,56 o dia 16 de marzo de 1955, durante o curso dos Xogos Panamericanos, celebrados na capital azteca.

                                                                                                   Mauro Piñeiro Castiñeira, 2º ESO B

LANZAMENTO DE PESO

   Para a práctica do lanzamento de peso existen dúas técnicas fundamentais, a rectilínea de O'Brien, que ao mesmo tempo é a máis antiga, e a circular,creada por un deportista checo de apelido Malek que foi utilizada nos anos 50  e revitalizada nos 60 polo aleta norteamericano Otiz Chandler; esta técnica demostrou a súa efectividade co resultado do ruso Aleksander Barisnchinkov, quen alcanzou 21,17m.

Impulso

   O obxectivo no impulso de bala é propulsar unha sólida bóla de metal a través do aire á máxima distancia posible. O peso da bóla en categoría masculina é de 7,26 Kg e de 4 Kg en feminina. A acción do lanzamento está delimitada a un círculo de 2,1 m de diámetro.
   Na primeira fase da proba, o atleta suxeita o peso cos dedos da man contra o seu ombreiro, pondo a bóla debaixo do queixo. O competidor avanza semiagochado, para adquirir a forza e velocidade que transmitirá ao seu lanzamento. Ao alcanzar o lado oposto do círculo, estira o brazo de lanzar repetidamente e empuxa o peso cara ao aire na dirección adecuada.
   O empuxe faise desde o ombreiro cun só brazo e non se pode levar o peso detrás do ombreiro. Cada competidor ten dereito a tres lanzamentos e os sete mellores pasan á seguinte rolda doutros tres lanzamentos por atleta. As medidas efectúanse desde o bordo interno da circunferencia da área de lanzamento ata o primeiro punto de impacto. Os competidores clasifícanse de acordo ao seu mellor lanzamento. Se o lanzador sáese  do círculo, o lanzamento é nulo.

  Tamén hai outro estilo que se chama estilo Campra, (en homenaxe a Emilio Campra, adestrador español que desenvolveu este estilo) no que aquel atleta se colocaba de costas e desprazaba dende a primeira perna esquerda ata a dereita xerando inercia no desprazamento cun lanzamento rápido e raso da perna dereita, permitindo chegar ata a posición final e terminar o lanzamento.
  Na posición final, o empuxe faise dende o eixe do pé, xeonllos, cadeira, tronco, brazo e man, logrando unha ampla intervención de todos os grupos musculares afectados para aumentar o tempo do empuxe da bóla.

                                                                                                          Arón Martínez, 2º ESO B

A ORIXE DOS XOGOS OLÍMPICOS

   Os Xogos Olímpicos Antigos foron unha serie de competicións atléticas disputadas por representantes de diversas cidades no estado da Antiga Grecia. Os rexistros indican que comezaron no ano 776 a.C. en Olimpia, Grecia, e celebráronse ata o 393 d.C. Os xogos disputábanse normalmente cada catro anos ou unha Olimpíada, que era unha unidade de tempo. Durante a celebración dos Xogos promulgábase unha tregua, ou paz olímpica, para permitir aos atletas viaxar en condicións de seguridade dende os seus países ata Olimpia.   

   Os premios para os vencedores eran coroas de loureiro, ramas de palmeira, cintas de la e incluso, ás veces, alimentos para toda a vida. Os antigos Xogos Olímpicos foron bastante diferentes dos modernos; había menos eventos e só os homes libres que falaban grego podían competir, ademais de que se celebraban sempre en Olimpia, en vez de moverse a diferentes lugares cada vez.

Atenas

   Neste tema imos tratar a educación dos nenos atenienses, pero só dos varóns, pois as nenas non pisaban nunca a escola. Todo o que aprende unha moza ateniense son esencialmente os labores domésticos: cociña, tratamento de la e tecido. Talvez tamén aprende algúns rudimentos de lectura, cálculo e música coa súa nai, coa súa avoa ou coas criadas da familia. De feito, as mozas  novas apenas saen sequera ao patio interior da súa casa, xa que deben vivir lonxe de toda mirada, afastadas incluso dos membros masculinos da súa propia familia. Feita esta salvidade, vexamos como se educaban os nenos atenienses.
   En Atenas, a ensinanza e a asistencia a clase non era obrigatoria: o pai de familia gozaba de total liberdade para educar os seus fillos ou permitir que outros os educasen ata os dezaoito anos, idade en que o mozo se convertía en cidadán e debía realizar o servizo militar.
   Ata que o neno ía á escola (aos sete anos), eran a nai e a nodriza as que se ocupaban del e proporcionábanlle as primeiras ensinanzas, que consistían en historias tradicionais, mitoloxía e lendas nacionais, e nada máis, pois as pobres mulleres, que practicamente nada aprenderan, practicamente nada podían ensinar.
   Aos sete anos o neno comeza a súa ''paideia'' ou formación cultural, pasando á escola, sempre de profesores particulares, onde cursaban tres materias: gramática, música e ximnasia.

Esparta

   A educación espartana merece unha mención especial, pola súa total contraposición á educación ateniense.
   Mentres que, como xa dixemos, en Atenas as mozas vivían recluídas, en Esparta as mozas practicaban en público moitos deportes, ao igual que os mozos: a loita e o lanzamento de disco e xavelina. Pretendían así preparar nais de familia robustas e fortes, que proporcionaran a Esparta fillos fortes, bos guerreiros.
   Os mozos soamente permanecían coas súas familias ata os sete anos, idade na que o neno pasa a mans do Estado, ao que non deixará de pertencer ata a súa morte. O neno alistábase en formacións premilitares.
    Os seus estudos limitábanse ao estritamente necesario; o resto da súa educación consistía en aprender, obedecer, soportar a fatiga con paciencia e vencer na loita, é dicir, exercicios físicos e adestramento para a guerra.

  
    "Xogos Panhelénicos" é o termo que recibe o conxunto de catro contendas diferentes que eran celebradas na antiga Grecia. Estes catro xogos eran:
        Xogos Olímpicos, de carácter deportivo, celebrados en Olimpia, en honor a Zeus.
        Xogos Pitícos, de carácter poético, celebrados en Delfos, en honor a Apolo e as Musas.
        Xogos Nemeos, con competicións de xinetes, celebrados en Argos, en honor a Hera.
        Xogos Ístmicos, competencia celebrada en Corinto, en honor a Poseidón e as Oceánidas.

                                                                                                        Selena, 2º. ESO B

SALTO CON PÉRTEGA

   O salto con pértega é unha proba do actual atletismo que ten por obxectivo superar unha barra transversal situada a grande altura coa axuda dunha pértega flexible. Esta pértega ten normalmente de catro a cinco metros de lonxitude e adoita ser de fibra de vidro e carbono, materiais que substituíron ao bambú e ao metal na década de 1960.

   Os atletas dispoñen de tres intentos para superar cada altura, que vai aumentando segundo o regulamento específico de cada proba, da que quedan eliminados se realizan tres saltos nulos de xeito consecutivo.

Motivos de intento nulo:

   O listón non queda sobre os soportes por acción do atleta no salto.
   O atleta ou a pértega tocan o chan ou a zona de caída máis alá do plano vertical da liña superior do tope da caixa, sen franquear o listón.
   Despois do despegue coloca a man inferior por enriba da superior ou despraza esta cara ao alto da garrocha (acción de trepar pola pértega).
   Suxeita, estabiliza ou recoloca coa man o listón durante o salto.
   Atraso na execución do intento.

   O salto con pértega remóntase ás antigas sociedades gregas, pero desenvolveuse ao final do século XVIII en Alemaña durante as competicións de ximnasia.

   Cara a 1850, os membros do Club de Cricket de Ulverston en Reino Unido decidiron establecer a proba de «salto cun pau».

   O saltador toma a garrocha uns centímetros antes do final desta, efectúa unha carreira progresiva cara ao foso, crava a punta da pértega nunha caixa metálica situada no chan, cunha profundidade de 20 cm, e salta cara a adiante e arriba dobrando a pértega; colócase nunha boa posición para recibir o impulso desta e estende o corpo cara a arriba axudándose do impulso dos brazos. Cruza o listón ventralmente cos pés por diante e logo cae no colchón. O atleta pode facer afastar ata 80 cm o saltómetro da perpendicular sobre o fin da caixa para adecuar a profundidade do listón.

   Esta proba, que require unha boa velocidade de carreira, músculos fortes nas costas e unha grande habilidade ximnástica, figura no programa oficial dos Xogos Olímpicos dende a súa primeira edición, celebrada en 1896 en Atenas, no que respecta á categoría masculina. A categoría feminina non debutou ata a edición do ano 2000, celebrada en Sídney.

   É a antepenúltima das dez probas de atletismo na categoría de décathlon homes e terceira en mulleres, e tamén a penúltima das 7 probas do heptatlón homes (pista cuberta).

                                                                                                         Ana González, 3º ESO B

                                                                                                         Tania Currás, 2º ESO B

O TRIPLO SALTO OU SALTO TRIPLE

   O triplo salto é unha proba olímpica de atletismo .A modalidade require unha combinación de velocidade e técnica do atleta.

Técnica

   O triplo salto consiste nunha combinación de tres altos sucesivos que terminan coa caída nunha caixa ou foxo de area. A proba iníciase cunha carreira de impulso. O primeiro salto comeza co atleta saltando dende a táboa de batida sobre a súa perna de despegue  e remata aterrando na pista con esa mesma perna. No seguinte salto ou paso, o atleta inmediatamente salta coa perna de despegue e aterra no chan coa perna oposta. No último salto, o saltador salta con esa mesma perna de non-despegue e cae na caixa de area corrixindo o equilibrio a través da rotación horizontal dos brazos. A fase de salto é moi semellante á de salto de lonxitude.

   Unha “falta”,tamén coñecida como “rabuñadura” ou salto perdido, acontece cando o saltador supera a marca de despegue da táboa de batida, perde o foxo totalmente, non segue a secuencia dos pasos correctamente ou non realiza o salto no tempo asignado(normalmente preto dun minuto).

   O obxectivo do triplo salto é lograr a máxima distancia do taboleiro á area. Para facelo,un factor esencial consiste en que o atleta, para preservar tanta velocidade dianteira, logre ao principio do salto, na secuencia das tres fases, transmitir todo o tempo unha parte considerábel da enerxía horizontal en enerxía vertical de cada fase. A medición da lonxitude realízase dende a pegada máis próxima deixada polo atleta na area até a táboa de batida. A táboa de batida está a 13 m do comezo do foxo de area para os homes e a 11 m para as mulleres, aínda que sempre hai a posibilidade de colocar táboas máis preto.

Historia

   O triplo salto forma parte da competición olímpica desde a primeira edición moderna, en Atenas 1986. O primeiro campión olímpico foi o estadounidense James Connolly. O Xapón dominou a modalidade entre Ámsterdan 1928 e Berlín 1936. O soviético Viktor Saneyev conquistou tres medallas de ouro olímpicas consecutivas entre 1928  e 1976. O 16  de xuño de 1985 o estadounidense Willie Banks saltou 17'97 metros en Indiana. Banks pediu palmas ao público para marcar o ritmo da súa carreira até o salto. O record foi superado por Jonathan Edwards en 1995, con 18'29 metros. A proba estreouse nos Xogos de Atlanta en 1996, e a marca mundial foi establecida pola ucraína Inessa Kravets en 1995, con 15'50 metros. 

   Un concurso estándar de triplo salto está composto por seis intentos, os tres primeiros para todos os atletas e os tres últimos para os oito mellor clasificados, denominados saltos de mellora. En caso de ser oito ou menos atletas, todos pasarán á mellora. Gañará o altleta que mellor marca realice, en caso de empate comprobaranse a segunda mellor marca de cada un deles e así sucesivamente.

                                                                                           María Piñeiro Martinez 3º ESO B

                                                                                           Estefanía Vilas, 2º ESO B

                                                                                           Rebeca Gómez, 2º ESO B

A TÉCNICA DE TREPA

   Cara a 1850, organizábase un "salto con pértega con impulso" en que os competidores estaban autorizados a trepar pola pértega durante o salto. Esta práctica permaneceu durante moito tempo como a única utilizada e non se prohibiu ata 1889.

   Un francés, Fernand Gonder, converteuse nun dos primeiros recordmen do mundo cun salto de 3,74 m en 1905. Pero moi pronto a marca cruzou o Atlántico. Seguidamente á evolución desta marca produciuse unha mellora constante do material; a pesada pértega (máis de 10 Kg) dotada dun cravo, alixeirouse progresivamente. O bambú sucedeulle e xeneralizouse dende 1905. Logo apareceu a caixa de batida.

   Os primeiros saltadores superan o listón en posición de "cadeira", moi pronto chegan a un esbozo de investimento e a unha flexión do corpo por enriba do listón (o Jack Knife).

   Os saltadores de pértega máis destacados da súa época, como o noruegués Charles Hoff, popularizan o fly away, técnica que xa dá preferencia á velocidade horizontal e favorece, deste modo, o paso do listón. Lentamente pero con seguridade, os atletas proseguen a súa ascensión:



- 4 m, en 1912 (Wright, EUA).



- 4,25 m, en 1925 (Hab, Noruega).



- 4,5 m, en 1937 (Sefton, EUA).



   Entón chegou Cornelius Warmerdam (EUA), que levará a marca ata 4,77 m en 1942. O ano 1950 ve a aparición das pértegas metálicas (aliaxe cobre-aluminio), que xa ofrecen certa flexibilidade. Coa axuda da pértega Bob Richards fíxose con dous títulos olímpicos (Helsinki e Melbourne). O último recordman do mundo antes da aparición da fibra de vidro é o americano Don Bragg, que alcanzou 4,80 m en 1960.

                                                                                           Carla García Barros  3º ESO B

                                                                                            Andrea Iglesias 2º ESO B

O KICTCH-KICK

    A aparición do kictch-kick , a primeira técnica que pode considerarse como tal, aparece en Estados Unidos a comezos da década de 1920 con este sonoro nome (salto de puntapé), ou, como se chamou posteriormente en Europa, salto de tesoira ou salto de carreira.

Cun movemento e medio de pernas polo aire, Edwin Gourdim destaca este tipo de técnica á hora de saltar.

                                                                                                                   Jessica Miranda Magallanes
                                                                                                                   Alejandro Ríos

TÉCNICAS DE LANZAMENTO

   Existen diferentes técnicas de lanzamento. Unha delas é a lineal O'Brien, en que o atleta colócase de costas na zona de caída e desprázase cun adianto da perna dereita (no caso dun atleta destro) ata colocarse na posición final e lanzar o artefacto.

   Outra técnica moi usada actualmente é a xiratoria, inventada por un lanzador checo, Malek, nos anos 50. Ao comezo dos anos 70 utilízaa o norteamericano Otis Chandler, pero non consegue mellorar os seus rexistros conseguidos co método rectilíneo. Será o ruso Aleksander Barishnikov quen demostra a súa efectividade ao conseguir unha sorprendente plusmarca mundial sobrepasando os 22 metros o 10 de xullo de 1976 en París. Posteriormente atribuíuse a súa invención ao adestrador grego Ivan Psiakis nunha conferencia do ano 1983 en Atenas.

                                                                                                                  Amanda Santomé, 2º ESO B

CARREIRA DE REMUDAS

Nunha carreira de remudas, as persoas integrantes dun equipo fan quendas para competir en carreiras, natación, orientación, esquí de fondo, biatlón e patinaxe sobre xeo por partes dun circuíto. A orixe das carreiras de remudas atópase nas carreiras profesionais e xuvenís. Nos Xogos Olímpicos, hai varias carreiras de remudas.

• Remudas en atletismo

As carreiras de remudas en atletismo son carreiras a pé para equipos de, polo menos, catro compoñentes, en que un corredor percorre unha distancia determinada. A testemuña ou pau, que é un tubo ríxido, pasa ao seguinte corredor e así sucesivamente ata finalizar a carreira. O paso da testemuña debe realizarse nunha zona determinada, sen que esta caia ao chan.

• Regras e estratexia

A técnica básica da carreira de remudas sería a de recibir e entregar coa man cambiada. O primeiro remudista sairá coa testemuña na man dereita, correndo polo interior da curva. O seu compañeiro esperarao ao pasar da primeira curva na súa parte dereita.  

Un equipo pode ser descualificado por: perder a testemuña, facer un inadecuado intercambio de remuda, facer unha saída en falso, adiantar incorrectamente a outro corredor, evitar o paso doutro competidor ou obstaculizar de calquera forma a outro competidor.

                                                                                                     Rubén Pequeño, 3º ESO C

PIERRE DE FREDY

Pierre de Fredy (baron de Coubertin) naceu en París o 1 de xaneiro de 1863, nunha familia burguesa. 

O que sería o “pai dos xogos olímpicos modernos” foi un estudoso da filosofía e mitoloxía gregas. O que influíu definitivamente na súa intención de revivir os xogos foron as escavacións arqueolóxicas das cidades de Troia e Olimpia, que provocaron que Europa volvera a vista cara á antiga Grecia.

Os estudosos, investigadores e científicos centráronse en estudar tempos pasados.

O grego e o latín recuperaron o seu lugar entre os estudos da mocidade da época .

O 25 de novembro de 1892, Coubertin formou varias sociedades deportivas e difundiu a súa mensaxe nunha conferencia que lanzou ao mundo o proxecto de restablecer os xogos olímpicos, mensaxe que non calou, a pesar de que a  idea comezou a espertar unha curiosidade que obtería os seus froitos en 1894.

                                                                                                             Miriam Ríos, 3º.ESO A
                                                                                                             Héctor Currás, 3º ESO C

UN POUCO DE HISTORIA

Como era o atletismo na Roma do século II a. de C.?

Que pasou co concepto de deporte?

Grecia comenzou a declinar como potencia do atletismo no século III a. de C.

Roma ocupou o seu lugar no século II a. de C. Pouco a pouco perdeuse o espírito dos afeccionados e a atmosfera relixiosa do pasado. Aristófanes, o comediógrafo ateniense, observou ben esta declinación.

Aristófanes queixouse amargamente de que os mozos gregos abandonaran "o ximnasio polos luxos dos baños, e tiñan as caras pálidas e peitos estreitos". Os xogos foron decaendo ata que o emperador cristián de Roma Teodosio I o Grande os aboliu por completo. 

                                                                                                              Miriam Ríos, 3º ESO A

                                                                                                              Héctor Currás 3º ESO C

EVOLUCIÓN HISTÓRICA DO TRIPLO SALTO

O triplo salto naceu, sen dúbida, dunha mala interpretación das probas atléticas practicadas polos gregos. Estes, en efecto, sumaban os resultados dos tres mellores saltos da competición de salto de lonxitude, o que levou a pensar que practicaban un triplo salto encadeado. Sexa como for, o triplo salto precisará moito tempo para impoñerse como disciplina. Por outro lado, non se codificará baixo a súa forma actual (pata coxa, alancada e salto) ata aproximadamente 1904. Mesmo foi practicado sen pulo nos primeiros Xogos Olímpicos modernos.

O triplo salto consiste nunha combinación de tres saltos sucesivos, que terminan coa caída nunha caixa ou foso de area. A proba iníciase cunha carreira de pulo.

O primeiro salto comeza saltando dende a táboa de batida sobre a perna de despegue do atleta e remata aterrando na pista coa mesma perna.

No seguinte paso, ou salto, o atleta salta inmediatamente coa perna de despegue e aterra no chan, coa perna oposta.
No último salto, o atleta salta coa mesma perna de non-despegue, e cae na caixa de area corrixindo o equilibrio, a través da posición horizontal dos brazos.

Sobre a evolución histórica da técnica citamos as máis importantes:

PRIMITIVOS: ata a fin do século XIX, practicábanse os tres saltos sen unha forma fixa. Os irlandeses (three jumps) empregaban a mesma perna, mentres os escoceses (two hops and jump) adoitaban facer os dous primeiros con esta para cambiar de perna no terceiro.

HOP-STEP-JUMP: os especialistas americanos daquela época coa adopción da técnica escocesa, practicaban un segundo salto moi curto, coa idea de prexudicar o terceiro, de aí a denominación estadounidense de hop, step and jump.

 O desenvolvemento da técnica do Triplo Salto baséase nas experiencias de xeracións anteriores, podendo distinguir 5 etapas:

• Ata os anos trinta (xa coa variante escocesa establecida como a regulamentaria), predominou a Técnica Pasiva, denominada así pola curta lonxitude do segundo salto.

• Na década dos trinta, o dominio xaponés introduciu  unha modificación técnica, presentando un segundo salto máis activo, que aínda prexudicaba o terceiro salto. (Técnica Activa).

• Ata os anos sesenta preséntanse dúas variantes. ATécnica de Patada caracterizábase na antiga Unión Soviética por un golpeo moi activo na batida do terceiro salto, que se alongaba.

A variante Técnica Fluída, usada polos saltadores brasileiros e algúns soviéticos, empregaban apoios de batida máis similares ao da carreira.

• A partir dos sesenta ten lugar o desenvolvemento das coñecidas como Escolas de Triplo Salto, que promulgaban diferenzas técnicas baseadas fundamentalmente nas proporcións “ideais” de salto.

A Escola Rusa promulgou a denominadaTécnica Elevada ou de gadoupa, pola acción do pé nas batidas. Fundamentábase nas posibilidades de forza de salto.

A Escola Polaca, coa súa Técnica Plana, centrábase na velocidade de execución, con apoios similares aos de carreira.

A Escola Americana, coa Técnica Natural, parecíase á  polaca ao fundamentar o éxito na velocidade, aínda que descoidaba o impulso vertical.

• Na actualidade, a maioría dos grandes saltadores utilizan a Técnica de Rebote, que aglutina aspectos positivos das anteriores (velocidade de carreira, apoios moi activos...), aínda que opta por recortar lixeiramente o primeiro salto para non perder velocidade (verdadeiro fundamento desta variante), alongando o terceiro salto.

Como observamos, todo isto ocorre na categoría masculina. A categoría feminina non

se admitiu oficialmente ata 1990, aínda qu existen rexistros de saltos desde principios

do s. XX. Na actualidade, trátase dunha proba consolidada no calendario atlético e con

especialistas de alto nivel técnico. Con todo, como analizaremos máis adiante, podemos

afirmar que non se alcanzou o nivel que se espera en función das características da proba.

Iván Rodríguez Dasilva 3º. B

Adrián Romero Piñeiro, 2º. ESO B
Mauro Piñeiro, 2º. ESO B
Daniel Prieto Paz, 3º. ESO B

Andrea Ríos, 2º. ESO B

O SALTO DE LONXITUDE

Ten a súa orixe en Atenas no ano 708 a. de C. , e nos xogos célticos uns

vinte séculos a. de C., e converteuse nunha das cinco probas

de pentatlón gregas (708 a. de C.).

Os primeiros atletas usaban pequenas halteras para mellorar os seus

resultados.

As mulleres participan por primeira vez nestas probas nos Xogos 

Olímpicos de París no ano 1900.

Daniel Martínez Ogando, 3º. ESO B

Esteban Riobó Pardes, 2º. ESO B

O salto de lonxitude é unha proba do actual atletismo. Consiste en facer un salto o máis longo posible tras unha carreira. A carreira previa debe realizarse dentro dunha área existente para iso, que remata nunha táboa de batida que indica o punto límite para realizar o pulo. A caída é nun foso de area. Consiste en 4 partes: carreira, pulo, voo e caída.

É proba olímpica na categoría masculina dende a primeira edición en Atenas (1896). A categoría feminina da proba debutou nos xogos en Londres (1948) . 

María Leites Santomé 3º. ESO B

Andrea Sánchez 2º. ESO B

LANZAMENTO DE PESO

Integración das mulleres á proba

A integración das mulleres ao lanzamento de peso non chegou ata o ano 1948 nas Olimpíadas celebradas en Londres.

Integración olímpica

Nos Xogos Olímpicos de Atenas 1896 e Xogos Olímpicos de París 1900 lánzase dende unha plataforma rectangular pintada no chan ou delimitada por fitas. O círculo actual comézase a utilizar a finais dese mesmo século, pero non é ata os Xogos Olímpicos de San Luís 1904, onde se utiliza por primeira vez unha competición internacional, pero pintado no chan con cal branco e noutra superficie distinta ao cemento, suponse que herba ou terra. A partir do ano 1909, engádese un bordo de madeira que delimita frontalmente o círculo de lanzamento. Posteriormente utilízase unha superficie de cinza, e mantense o seu uso ata a temporada 1952-53, data na que empezan a aparecer os círculos de cemento cun bordo de madeira frontal e que favorecen o desprazamento do lanzador.

Xabier Antepazo Nogueira, 2º. ESO C
Rebeca Gómez, 2º. ESO B

RODO COSTAL

O salto de altura é unha proba do actual atletismo, que ten por obxectivo superar unha barra horizontal, denominada listón, colocado a unha altura determinada sobre os soportes verticais separados uns cantos metros.

Unha mellora dos saltos produciuse coa introdución do chamado estilo de rodo costal, desenvolvido polo norteamericano George Horine, no que o atleta roda lateralmente sobre o listón. Esta técnica permitiu a Horine converterse no primeiro home en superar a barreira dos dous metros de altura. 

                                                                                                                                                          FEITO POR: SILVIA CAMAÑO GARCÍA, 3º. ESO B

    PASADO AO ORDENADOR POR: AMANDA SANTOMÉ CASARIEGO, 2º. ESO B

RODO DORSAL

Non todo estaba inventado en salto de altura. Hai anos a técnica non era precisamente a que coñecemos na actualidade .

En 1968 un americano, Sick Fasburry, atreveuse nos Xogos de México a cambiar o tradicional rodo ventral (sáltase mirando o listón) polo innovador rodo dorsal (sáltase de

costas ao listón ). Desde entón, foron poucos os que quedaron coa técnica antiga.

Alexandre Fernández Rúa e Noemí

AS CARREIRAS DE REMUDAS

Nunha carreira de remudas, as persoas integrantes dun equipo rótanse para competir en carreiras, natación, orientación, esquí de fondo, biatlón e patinaxe sobre xeo por partes dun circuíto. A orixe das carreiras de remudas atópase nas carreiras profesionais e xuvenís. Nos Xogos Olímpicos, hai varias carreiras de remudas.

• Remudas en natación

Unha remuda en natación pode seguir varias estratexias, pero a máis usual é o segundo máis rápido, o terceiro máis rápido, o máis lento e, por último, o máis rápido.

• Remudas en atletismo

As carreiras de remudas en atletismo son carreiras a pé para equipos de, polo menos, catro compoñentes nos que un corredor percorre unha distancia determinada, logo a testemuña ou pau, que é un tubo ríxido, pasa ao seguinte corredor e así sucesivamente ata finalizar a carreira. O paso da testemuña debe realizarse nunha zona determinada sen que esta caia ao chan.

• Regras e estratexia

A técnica básica da carreira de remudas sería a de recibir e entregar coa man cambiada. O primeiro remudista sairá co pau na man dereita, correndo polo interior da curva. O seu compañeiro esperaralle ao pasar da primeira curva na parte dereita da curva.        

Un equipo pode ser descualificado por: perder a testemuña, facer un inadecuado intercambio de remuda, saída en falso, adiantar incorrectamente a outro corredor, evitar o paso doutro competidor ou obstaculizar de calquera forma a outro competidor.

Rubén Pequeño, 3º. ESO C